dag 4

In Singapore zijn er geen seizoenen, het is er gemiddeld 30 graden celsius. Ijsberen leven op de Noordpool, daar is het gemiddeld kouder. Brrrrr...

dag 3

Een mooie dag aan het strand. Vroeger stonden er op Sentosa, een eiland voor de kust van Singapore, enkel bomen. Nu zijn er valse witte stranden, een amusementenpark, shopping malls, een monorail, hotels, restaurants; allen in disney-kitsh stijl. "Omdat het volk zich zou amuseren." vertelde een insider me. Brood & spelen in de 21ste eeuw.

dag 2

In Singapore worden Singaretten niet op de grond gesmeten, ten koste van de vuilbakken, arme vuilbakken.

dag 1

Enkele uren na het verorberen van deze lekkernij leek het wel alsof ik me in een vliegende endeldarm bevond. Groetjes, Karel

keykeeper

"Excuseer, kan u me zeggen waar ik Eddy kan vinden?" Eddy had zijn bureau op het eerste verdiep. Ik klopte aan. Geen antwoord. Voorzichtig opende ik de deur. Eddy keek me aan als een moeder die zit te wachten op haar minderjarige zoon die al twee uur moest thuis zijn na een scoutsfuif. Hij vroeg niet hoe hij me kon helpen. "U bent Eddy? Ik heb de sleutel nodig van de rechterpoort van de bibliotheek, men heeft me gezegd dat ik die bij u kon vinden?" Hij vond het erg vervelend als iemand hem stoorde, hij vond het vervelend dat iemand hem aansprak, het liefst was hij alleen met zijn sleutels. Ik legde hem de dringendheid van mijn vraag uit en met tegenzin maakte hij zijn bureaublad proper om er de classeur der sleutels op te leggen. Hij verifieerde tweemaal of het wel die sleutel was die ik nodig had. Hij schreef twee codes op, nam een nieuwe classeur en sloeg die bijna willekeurig open en knikte bevestigend, "goed gedaan Eddy", dacht hij bij zichzelf. Hij opende een bureaulade, nam er een sleutel uit en opende er een kast mee, die tegen de gele linkerwand van de kleine kamer leunde.

Nu hij rechtstond zag ik dat zijn kaki-kleurige broek een tiental centimeter te kort was, ik volgde de nauwe broekspijpen naar boven en schatte dat de knoop van zijn broek zich ongeveer op zijn navel moest bevinden. Dat vond hij vast prettig, om af en toe het koude metaal van de knop tegen zijn buikgat te voelen. De broek vormde een soort van pamper rond zijn achterwerk, ik probeerde te achterhalen wanneer die in de mode zouden zijn geweest. Door zijn even modieuze trui stak een vaal hoofd met uitdunnend en grijzend haar. Hij kaalde niet op een specifieke plek, het was overal dunnend, zoals bij oude vrouwen. Hij probeerde het niet volumineuzer te doen lijken, het lag en stond in vettige sliertjes op zijn hoofd.

In de kast stonden een tiental andere kastjes, vol met bossen sleutels. Eddy keek beslist op 1 plaats, schudde zijn hoofd en keek nog eens. Hij sloot de kast, telefoneerde, stond op, schreef "EDDY" op een blad papier en kleefde het op zijn voor de helft uitgedronken flesje cola en wenkte me hem te volgen. Ik staarde naar de pamperbroek in beweging en nog voor ik op de naam van het dier kon komen die ik in die vormen dacht te zien, overhandigde hij me de sleutel van de poort. "De veiligheidsman heeft hem niet meer nodig, wanneer breng je hem terug?"

Ik wil ook een Eddy. Eddy? Zorg je ervoor dat je die deur gesloten blijft? Eddy, vraag je goed door alvorens je een van mijn sleutels meegeeft? Straks krijg je een suikerwafel en een nieuwe kast, goed?

beminnen en verminnen

Johan Verminnen heeft de mooiste liedjes gezongen. Het is bijna ongelooflijk dat er uit die schorre, bijna marginale spreekstem, toegegeven, met nog een schoon accent, zo'n melancholieke, ruimtevullende, ogenbevochtigende stem komt. Hij is een van die zangers waarvan veel mensen van mijn leeftijd geen titels kunnen opnoemen, maar bij het horen ervan meteen terugdenken aan de tijd dat ze op woensdagmiddag van school kwamen, de warmte en de eerste eetgeuren van de keuken hun gemoed vulden met een enorm welbehagen. Mama had de aardappelen al geschild, ze stonden waarschijnlijk al op het vuur, of waren in lange reepjes al voor de eerste keer gefrituurd. "Hoe was het op school jongen?" Haar wang rook nog naar dagcrème.

Jaren later had ze haar sjaal laten liggen in je auto, mama ruikt nog steeds lekker.

En toch vinden sommigen Johan geen aangename man. Zijn het de resten van een hyperactieve acné op zijn wangen, zijn zelfzekere compromisloosheid, zijn begrensde sympathiciteit? Ik heb hem altijd graag gemogen. Ik heb er geen nood aan dat hij mijn vriend is, maar zo af en toe een glas in een café zou ik niet afslaan.

als er geen wegen zijn

Er was geen weg terug. Hij voelde zich helemaal alleen op een Russische toendra met zijn voeten twintig centimeter in de permafrost. Geen weg terug, nergens om naartoe te gaan. Wachten op dooitijd zou zijn dood betekenen. Net op het moment dat hij liefst ook inwendig leeg was, moest hij naar creatieve oplossingen zoeken voor een destabilisering van zijn situatie. In de verste verte was er niemand die hem zou kunnen helpen. De aandacht die hij anders zo gemakkelijk wist te vangen was hier uitgeroeid, instincten kon je hier niet ruiken. Een samenloop van omstandigheden leek hem nog nooit zo onvruchtbaar geweest te zijn. Mocht hij heel hard tollen met zijn lichaam, zouden zijn benen van zijn voeten breken? Hoe ver zou hij met zijn bloedende stompen geraken?

Hij liet zijn broek zakken en piste op zijn benen - niet te hard, niets verspillen - die leidden de warme urine naar beneden. Zijn enkels en hielen kwamen langzaam los, zijn voeten plopten pijnlijk uit de geveterde aarde. Vrij!

Vrij om nergens naartoe te gaan.

iedereen beeft

"bel maar niet

ook niet voor liefde

geen zin"

Ze las de sms voor de eerste maal sinds ze was gestopt met wenen. Hoe was het zover gekomen? Zij was de diegene geweest die zich had ingehouden. Step by step, day by day, dat hadden ze afgesproken. Ze moesten erom lachen, ze hadden er immers beide naar gekeken. En nu? Het enige wat ze kon doen, was zoeken naar hoop. 8 woorden, weinig plaats voor hoop. Er stond niet geschreven "bel maar niet meer". Binnenkort zou ze nog eens bellen, voor liefde natuurlijk. Er stond niet geschreven "geen zin meer". Soms hebben mensen geen zin, toch? Of had het geen zin, in het algemeen? Hij was niet zo algemeen, hij was heel bijzonder. Ze vroeg zich af hoe mensen daar biezonder van konden maken. Dat zou ze aan hem vragen, ja. Wat een goede vraag, dat zou hij zeker appreciëren, en dan zou alles vanzelf komen.

Twee dagen later had ze zijn antwoordapparaat aan de lijn, ze wachtte op zijn welkomstboodschap, shit, daar had ze niet op gerekend, ze kon aan niets denken dat ze wilde zeggen en haakte vlug in. Ze belde meteen terug - zeg iets grappigs, niet bedelen, allez! - en haakte weer in, net voor de biep.

In Haïti stierven 50.000 mensen, het deed haar niets.

alles gaat goed

Op zeer onverwachte momenten werd Jeanine erg zenuwachtig. Onderaan haar rug begon haar merg te trillen en kroop eerst traag en dan heel snel helemaal naar boven. Het trilde nu zo dat haar ribben klapperden, zodat ze zich moest concentreren op haar ademhaling, haar hart sloeg een beurt over. Haar hart sloeg een beurt over.

"Jeanine, alles is ok, ge hebt alles wat ge moet hebben, waarom doet ge dat uw eigen aan?", suste ze zichzelf, maar ze was niet de best geplaatste persoon om zich gerust te stellen, zeker niet in haar toestand. De dam was gebroken, gedachten overspoeld door ongecontroleerde emoties, de fundamenten van het redelijk verstand bedreigd met instortingsgevaar.

Ze wist wel wat ze moest doen. Wachten, tot het voorbij is. Als er toevallig iemand bij haar was, veinsde ze migraine en speelde ze een apathische zak patatten.

Hoewel ze op dat soort momenten niet veel honger had, was het gevoel dat ze kreeg bij patat het minst onaangename dat ze zich kon voorstellen. Patat kan puree zijn, of gratin dauphinois, of gewoon zichzelf met peterselie. Ze had maar te kiezen. Ze kon nog kiezen. "Jeanine, ge kunt nog kiezen."

Net voor ze zou beslissen dat ze daar toch eens iets moest aan doen, aan die onbeschaafde zenuwbanen, ebde alles weg. Wat overbleef van Jeanine kon zich eindelijk weer op een stoel zetten en zuchtte een schrale lucht.

Haar kinderen juichten toen het avondeten werd geserveerd.

het onderste uit de kan

We waren al twee dagen ingesloten door een dichte stroop van vuil wit. De dag lag op sterven. Hier en daar stikten mensen, sommigen stikten zichzelf. Ik dronk het laatste bodempje thee, ik geloof dat er nu ook een laagje vuil wit op mijn tanden lag. De lekkerste thees worden bittervuil als ge ze te lang laat trekken.

Misschien zijn we hier al te lang, we staan met ons voeten in lauw sop, laten we ergens anders gaan hangen.

We gingen nog wat verder op dat elan, bijvoorbeeld dat iedereen een doos theezakken is en we vroegen ons af of ge ze al dan niet moet opgebruiken, en of dat er een kans is dat ge, als ge ze allemaal hebt gebruikt, ge een nieuwe doos krijgt, of tenminste een kleine bonus. Anders staat ge daar de laatste jaren van uw leven in troebele waters. Ondertussen smolt de dag zich door de stroop.

Zonet wilden we gaan en nu willen we blijven. Moeten we gaan omdat we dat soms willen of moeten we blijven omdat we soms niet meer willen gaan?

Nieuwjaarswensen

Gisteren was het Driekoningen. Caspar, Melchior en Balthasar met niet respectievelijk - een gekregen paard kijkt ge niet in de bek - wierrook, goud en mirre. Melchior was de zwarte, de anderen waren bruin, denk ik. Mirre is een harsbevattende plant, van de hars maakt men olie.

In 1989 haalden we 213 frank op. Vanessa, Charlie en Annelien. Charlie was een spook, van de vestimentaire rest herinner ik me enkel een blauwe gebreide muts met een gele gebreide bloem. Ik vermoed dat de rood-gele poncho met pomponnen er toen ook bij was, het was een van onze favorieten, lang voor pamfluitsignalen er u van op de hoogte stelden dat ge aan de hoek van een straat zoudt gaan komen. Van 7 tot en met 10 januari 1989 was Charlie erg gelukkig met de ondernomen driekoningenactie.

Zijn geluksbelevingen omgekeerd evenredig aan leeftijd? Of hebben mensen met een gelukkige jeugd het ongeluk dat ze er beter bestand tegen zijn, de cynische antilichamen sneller ageren en zo de indruk krijgen dat geluk een almaar schaarser goed wordt? Is investeren in geluk een stabiele belegging op de beurs van het hoofd?
Ik wil gaarne geloven: neen - dat kan, maar is niet onomkeerbaar - ja.

2010 is het nieuwe 2000, alles ervoor was maar om te proberen proberen, nu proberen we voor echt hé, Vanessa?

in het oog van de storm

Ergens tussen kerst en oudjaar liep er een vlieg op de badrand. Het lukte Gert om ze te pletten tussen duim en wijsvinger. Instinctief bracht hij zijn vingers naar zijn mond om ze af te lekken. Het smaakte niet eens zo slecht.
En nu, wat zou hij doen. Gert wist het niet zo goed.
Hij zette zich aan tafel en keek minutenlang naar het water in de vaas, dat wiegde op het ritme van zijn gedachten. Hij kon nu enkel nog naar dat water kijken. Het vulde zijn hoofd, het werd zijn enige gedachte. Het water bewoog niet meer - Gert vergat te ademen - het water rimpelde een laatste keer toen zijn hoofd op tafel viel.
Zou het zo voelen om dood te zijn? Gert vond het maar niets, hij was noch gelukkig, noch ongelukkig. Het was onbeschrijflijk saai, hij kon echt niet dood zijn, dat kan enkel het leven zijn.

Hij stond op en wist nog steeds niet wat te doen.

Appelboor

Soms voelt het alsof uw hart een appel is en dat ze er het klokhuis uitperforeren. Wat overblijft is een hart zonder klok. Ge hoort de seconden nog tikken, maar ge weet niet meer hoe laat het is. Uw bloed is gedesoriënteerd en gutst in willekeurige richtingen, uw hoofd zit vol en plots leeg. Vol en leeg, ge krijgt geen twee gedachten aan elkaar, noch hebt ge zin om naar de bakker te gaan om een brood te halen. De sofa zit oncomfortabel, de televisie stoort u, maar ge hebt schrik van de stilte mocht ge hem uitzetten. Ge gaat naar het toilet zonder dat ge moet, ge zet u neer en ge steekt uw gezicht in uw handen. Ge valt efkens in slaap, maar uw koud achterste wekt u alras. Ge trekt uw broek aan en ge wast uw handen. Ge hadt uzelf al gezien in uw ooghoek, nu kijkt ge naar uzelf en ge vindt dat ge een aansteller zijt. Vannacht hebt ge geen dromen verdiend.

Estelle, Napoleon en Charelke

Estelle zit in de kerk altijd in de linkerzijbeuk, net achter de eerste biechtstoel. Ze zit daar al bijna 80 jaar. Zoals de meeste mensen van haar leeftijd heeft ze haar favoriete kindje in de kerk. Ge lacht er eens naar in het terugkomen van de offerande of als ge uw hosti hebt gekregen. Als ge zit, dan knipoogt ge af en toe of ge doet een kleine zwaai met uw vingertoppen.
20 jaar geleden was dat Charelke, 't was een braaf en plezierig manneke. Ze kwamen op den duur zo goed overeen, dat Charelke van zijn mama bij Estelle mocht zitten. Dat waren gouden tijden. Van lach naar lach, tedere blos, onschuldig gefluister, soms een giechel en elke week een napoleon-spek. Een zoete gele bol met zure aderen. Soms was het ook een oranje, maar de gele had hij precies liever. Ge moest dat gezichtje zien van Charelke wanneer die napoleon uit haar sjakosj kwam. Dat was hun geheime communie.

Charelke komt al lang niet meer naar de kerk.

Estelle neemt nog elke week een verse napoleon mee.

Na de mis gooit ze napoleon in de vuilbak.

Af en toe vraagt Charel zich af hoe het met Estelle zou gaan, hij heeft haar erg graag gezien.

l'embarras du choix

mama?
- ja, jongen
als ge weent, moet ge dan kiezen waarvoor ge weent, of moogt ge voor alles tegelijk wenen?
- wilt ge wenen dan?
neen, nu niet
- wanneer hebt ge voor het laatst geweend?
gisteren, omdat ik niet naar de training wilde
- maar jongen toch, ge weet dat uw vader zo graag wilt dat ge voetbalt
maar mama, ik weet niet waarom papa dat zo graag wilt, daar word ik ook verdrietig van
- soms moet ge dingen doen in uw leven die ge niet begrijpt
ook als ge ze niet wilt doen?
- ja, jongen
(mama kwam van de trapladder met openklapbaar bordeaux sky deksel en stootte haar emmer water omver, het opspetterende sop besproeide haar vers gelapte ramen)

mama, waarom weent gij nu?

ontstemd

Toen ik haar voor het eerst zag, dacht ik spontaan aan pompoentaart. Ik heb dat nochtans nooit gegeten. Ik weet nauwelijks hoe een pompoentaart er zou moeten uitzien. En toch schoof mijn kleine platonische grot die idee eruit.
Ze sprak ook als een pompoentaart. We hebben enkele minuten gebabbeld en ik vroeg me af wat zij van mij dacht. Ik heb het haar niet gevraagd. Ik denk niet dat pompoentaarten een heel accuraat antwoord zouden kunnen geven op mijn vraag, tenzij ik zelf om op te eten was. Ze zou waarschijnlijk gevonden hebben dat ik leek op een ajuin en vijf wortels.
Mijn God wat was ze lelijk, gelukkig stonk ze niet, dat moest nog komen, giechelde ik in mijn binnenste. Direct daarna besefte ik dat er niets grappigs was aan een stinkende pompoentaart.
Ik was ontstemd.
Ik heb haar daarna nooit meer gezien.

ik wil je niet vergeten

Natasha liep.
"Fuck", zegde ze luidop.
Ze babbelde wel graag tegen zichzelf, maar had nu zo weinig adem over dat ze in gedachten verder deed: "Shit, mijne veter los en ik moet nog minstens drie kilometer tegen dat ik thuis ben - ik wil nu echt nie stoppen - ik had hem nochtans stevig aangeknoopt, ik zal er de volgende keer een dubbele knoop in leggen. Als er nu iemand durft zeggen dat mijne veter los is, val ik garantie op mijn muil. Als er niemand iets zegt, val ik misschien. Als ik het zelf vergeet, dan ga ik nie vallen."
14 minuten later ontknoopte ze ook de veter van haar rechterschoen en kroop de douche in.

Ze vergat met de mogelijkheid van een gebeurtenis ook de angst dat het zou gebeuren.

Mocht ik heel hard mijn best doen, zou ik je misschien ook kunnen vergeten. Ik wil je niet vergeten, ik ben al gevallen en ik vrees dat ik nog harder zal vallen. Ik ben een beetje bang.

hoe snoopy stierf

Miranda ging elke dag naar de slager, ze was meestal de eerste klant.
"3 saucissen en een zwarte triep, Marcel"
- dag Miranda, 3 saucissen en nen zwarten triep? Maar dat is hetzelfde als gisteren.
"Wat is er verkeerd met herhaling Marcel?"
- Wat is er verkeerd met herhaling? Ge kijkt toch ook geen twee dagen na elkaar naar dezelfde film? Dat zou toch spijtig zijn, mocht elken dag dezelfden zijn als dendienen daarvoor?
"Awel he Marcel, der zijn mensen die geloven dat alles dat we hier doen een herhaling is van hetgeen we al hebben gedaan, we zijn een zoveelste herhaling van een herhaling. Gisteren was ik gelukkig en misschien als ik nu hetzelfde doe, ben ik vandaag weer gelukkig. Geef mij die saucissen!"
- 't is al goed Miranda. (Ik heb altijd al geweten dat ge een zotte koe waart, dacht hij erbij)

Die avond was Miranda's echtgenoot thuis tegen elf uur, hij stonk naar drank en had mayonaisevlekken op zijn parka. Miranda lag al in bed met haar hond Snoopy en ze wilde Marcel nen schup onder zijn gat geven, omdat hij zo moeilijk gedaan had in de slagerij.

De volgende ochtend was Snoopy dood.

de eerlijkheid I

Eigenlijk wilde Eva het van de hoogste heuvels schreeuwen en het aan de gouden narcissen vertellen, maar dat ging niet, niemand mocht het weten en daarbij, het was winter. Dus vervormde hetgeen ze wilde zeggen tot iets wat geen leugen was. Dit surrogaat vertelde ze aan een aantal goede vrienden met de bedoeling haarzelf wat op te luchten. Ze ging die nacht met een licht hart slapen.
De volgende morgen stond ze nietsvermoedend op met een lichte buikpuin. Zouden de Russen weer in het land zijn? Haar ongezonde levensstijl bevorderde het normaal verloop van de eierencyclus niet. Toen ze de laatste tandpastaresten uitspukte voelde ze een koordje op haar tong en tussen haar lippen. Plots moest ze heel heel hard braken, haar keelopening nam ongewoon grote afmetingen aan en iets schuurde er ongemeen pijnlijk tegenaan. Een tel later tokte een baksteen aan een touwtje vanuit haar mond tegen de wand van de toiletpot.
Eva werd wakker. Ze stond op met gebogen schouders, zonder veel zin om te praten, ze besefte dat ze beter niks had gezegd.

het fatsoen (einde)

Lies had Ernesto, maar wilde Pieter

- luister naar je hart
- vertrouw op je instinct
- gebruik je verstand
- laat je leiden door je emotie
- je lichaam weet wat best voor je is
- zoek in je ziel

een zesstemmige kakofonie

spreken hart, instinct, verstand, emotie, lichaam, ziel elk met 1 stem?
Waarom zou het verstand niet kunnen twijfelen? Emotie zichzelf tegenspreken? Een hart gebroken zijn? Lichaam tegengestelde signalen geven? Ziel duizend recepten roerselen? Instinct niet kiezen?

iedereen is schizofreen